ในกระบวนการรักษาทางการแพทย์ การให้ข้อมูลแก่ผู้ป่วยไม่ใช่เพียงขั้นตอนประกอบเอกสาร แต่เป็นหัวใจสำคัญของการตัดสินใจร่วมกันระหว่างแพทย์กับผู้ป่วย
ในทางปฏิบัติ ข้อพิพาทจำนวนไม่น้อย ไม่ได้เริ่มจากการรักษาที่ผิดพลาด แต่เริ่มจากความเข้าใจที่ไม่ตรงกันตั้งแต่ต้น
การให้ข้อมูลคือสิทธิของผู้ป่วย
ในเชิงกฎหมาย ผู้ป่วยมีสิทธิได้รับข้อมูลที่เพียงพอเพื่อใช้ประกอบการตัดสินใจรับหรือปฏิเสธการรักษา ข้อมูลที่สำคัญไม่ได้มีเพียงวิธีการรักษา แต่รวมถึง
- ประโยชน์ที่คาดหวัง
- ความเสี่ยงและภาวะแทรกซ้อนที่อาจเกิดขึ้น
- ทางเลือกอื่นที่เหมาะสมในสถานการณ์นั้น
หากข้อมูลไม่ครบถ้วน ความยินยอมที่ได้อาจไม่ถือว่าเป็น “ความยินยอมโดยรู้ข้อมูลครบถ้วน”
อธิบายอย่างไร กฎหมายถึงถือว่าเพียงพอ
กฎหมายไม่ได้คาดหวังให้แพทย์อธิบายทุกความเสี่ยงที่เป็นไปได้ แต่คาดหวังให้แพทย์อธิบาย ความเสี่ยงที่มีนัยสำคัญต่อการตัดสินใจของผู้ป่วย การเลือกภาษาที่เหมาะสมกับพื้นฐานของผู้ป่วย
และเปิดโอกาสให้ซักถาม เป็นส่วนสำคัญที่ช่วยให้การอธิบายมีความหมายจริง
ความเข้าใจที่คลาดเคลื่อนนำไปสู่อะไร
เมื่อผู้ป่วยไม่เข้าใจข้อจำกัดของการรักษา ผลลัพธ์ที่ไม่เป็นไปตามคาด อาจถูกมองว่าเป็นความผิดพลาด ในทางกฎหมาย ประเด็นจึงมักย้อนกลับมาที่คำถามว่า ผู้ป่วยเข้าใจสิ่งที่ตนเองตัดสินใจหรือไม่
บทสรุป
การให้ข้อมูลผู้ป่วยไม่ใช่เพียงเพื่อให้เอกสารครบแต่เพื่อสร้างความเข้าใจที่แท้จริง
เมื่อผู้ป่วยเข้าใจการตัดสินใจรักษาจะเป็นการตัดสินใจร่วมไม่ใช่การฝากความคาดหวังทั้งหมดไว้กับผลลัพธ์เพียงอย่างเดียว