ขอบเขตหน้าที่แพทย์และความรับผิดเมื่อผู้ป่วยไม่ให้ความร่วมมือในทางปฏิบัติ แพทย์พบสถานการณ์ที่ผู้ป่วยไม่สามารถหรือไม่เลือกปฏิบัติตามคำแนะนำอยู่เสมอ เช่น ไม่กินยาต่อเนื่อง ไม่มาตรวจติดตาม ปรับเปลี่ยนแนวทางการรักษาเอง เมื่อผลลัพธ์ออกมาไม่ดี คำถามเรื่องความรับผิดจึงเกิดขึ้นทันที
หน้าที่ของแพทย์ตามหลักกฎหมาย
ในทางกฎหมาย แพทย์มีหน้าที่
- วางแผนการรักษาที่เหมาะสม
- ให้คำแนะนำที่ชัดเจน
- เตือนถึงความเสี่ยงหากไม่ปฏิบัติตาม
แต่แพทย์ไม่มีหน้าที่ควบคุมการตัดสินใจของผู้ป่วยทุกขั้นตอน หากผู้ป่วยได้รับข้อมูลครบถ้วนแล้ว แต่เลือกไม่ปฏิบัติตาม ผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นอาจไม่ถือเป็นความผิดของแพทย์
การบันทึกและการติดตาม
ในหลายคดี ประเด็นไม่ได้อยู่ที่ผู้ป่วยทำตามหรือไม่ แต่อยู่ที่ แพทย์สามารถแสดงได้หรือไม่ว่า ได้อธิบายและเตือนความเสี่ยงไว้แล้ว การบันทึกคำแนะนำและการติดตามอาการ
จึงมีบทบาทสำคัญอย่างยิ่งในทางกฎหมาย
ความรับผิดกับเหตุและผล
กฎหมายพิจารณาความรับผิดจากความเชื่อมโยงระหว่างการกระทำกับผลที่เกิดขึ้น หากพิสูจน์ได้ว่า ผลเสียเกิดจากการไม่ปฏิบัติตามคำแนะนำของผู้ป่วยความรับผิดของแพทย์อาจสิ้นสุดลง แต่หากการสื่อสารไม่ชัดเจน หรือไม่มีหลักฐานการเตือนความรับผิดอาจยังคงอยู่
บทสรุป
- ผู้ป่วยมีสิทธิเลือกแต่การเลือกนั้นต้องอยู่บนข้อมูลที่ครบถ้วน
- บทบาทของแพทย์ ไม่ใช่การบังคับ แต่คือการให้ข้อมูล คำแนะนำ และการติดตามอย่างเหมาะสม
เมื่อเข้าใจขอบเขตหน้าที่ของกันและกันความขัดแย้งและความคาดหวังที่คลาดเคลื่อนจะลดลงได้อย่างมีนัยสำคัญ